Vekeerde keuze, grote gevolgen

In een eerder blog schreef ik over de gevaren binnen het grijze gebied van medische hulpverlening tijdens evenementen

In deze blog wil ik mijn persoonlijke verhaal vertellen, hoe het komt dat ik als HBO verpleegkundige heel moeilijk aan het werk kom, ondanks de schreeuwende tekorten
Nuancering
mijn doel van deze blog is vooral erkennen dat ik anders had moeten handelen en mijn verantwoordelijkheid had moeten nemen (en dus moeten gaan kijken). Daar kan ik helaas niiks meer aan veranderen, dat heb ik niet goed gedaan.
Ik hoop alleen dat ik door deze blog ook enige nuancering aan kan brengen in de (mijn inziens) onterechte zwaarte van de bestraffing, welke zoveel gevolgen heeft. Dit vooral omdat je bijna nooit de kans krijgt uit te kunnen leggen aan een potentiele werkgever wat werkelijk gebeurd is
Ik ben DE verpleegkundige met de berisping, die al twee jaar vecht tegen de onrecht die mij wordt aangedaan Twee jaar lang wordt ik afgerekend op het simpele feit dat ik een berisping heb, twee jaar lang wordt ik keer op keer afgewezen om het feit van het bestaan van de berisping. Al die tijd krijg ik geen kans op een baan. Ironisch eigenlijk omdat de berisping NIETS zegt over mijn functioneren, NIETS over mij als beroepsbeoefenaar en NIETS zegt over mij als MENS.

Negatief beeld

Toch geeft het een negatief beeld, wat resulteert in al heel veel afwijzingen, verlies van werk en het verlies van inkomen. Zonder de kans te krijgen te kunnen laten zien wie de verpleegkundige ACHTER de berisping is, zonder de kans om de achtergrond uit te kunnen leggen wat de oorzaak is van deze berisping.
Als ik deze berisping had gekregen omdat ik daadwerkelijk een fout had gemaakt of echt een verkeerde keuze had gemaakt, met (zeer) ernstige gevolgen, dan had ik er meer vrede mee kunnen hebben. Maar deze berisping op je naam krijgen, simpelweg vanwege het feit dat de eindverantwoordelijkheid bij MIJ ligt, vind ik al zeer discutabel, maar kijkend naar de zwaarte van de bestraffing, dan is deze totaal niet redelijk te noemen.

Het gebeuren

Hieronder wil ik u in grote lijnen uitleg geven over hoe deze berisping op mijn naam is gekomen:
In de zomer van 2016 heb ik (vanwege de slechte organisatie) besloten te stoppen met deze vorm van hulpverlening. Alleen had ik toen al een inzet toegezegd voor de volgende zomer. Op dat laatste evenement werkte ik met een echtpaar EHBO, waarmee ik in het verleden al vaker (probleemloos) had samengewerkt.
Tijdens een heftig incident, was ik genoodzaakt autoritair op te treden. Dit viel bij zo verkeerd bij de mannelijke EHBO collega, dat hij mij hierna negeerde en ontweek en ondanks mijn verzoeken geen gesprek wou voeren om het bespreekbaar te maken.
Uiteindelijk hebben we tijdens de middagpauze van de race kunnen evalueren. Alleen jammer genoeg koos de mannelijke EHBO-er er voor om de discussie niet inhoudelijk, maar vooral op de persoon te voeren. Ik had hen (volgens hem) "mongolen genoemd", had mogelijk te weinig ervaring en was mogelijk te onzeker voor het werk.

Onwerkbare situatie

Dit leidde tot een dusdanige nare (en onwerkbare) sfeer dat afgesproken is, dat afgesproken is dat ik op een andere positie plaats zou nemen bij de race (normaal stonden we samen in het midden terrein van de ovale baan). Ik heb dus plaats genomen bij het omroephok van de racebaan. Hierbij had ik goed (en zelfs beter) overzicht en kon ten allen tijde oogcontact houden met de EHBO-ers en daarbij waren er mogelijkheden via portofoon die de EHBO en de wedstrijdleiding had (waar ik vlak bij stond).
Jammer genoeg is er op een gegeven moment een fors incident geweest, die ik niet heb kunnen zien (en dus niet heb kunnen inschatten).

EGO boven patientenzorg

Ik heb het incident niet kunnen zien omdat ik precies op dat moment achter het omroep hokje (om het andere stuk van de race te kunnen zien). Wat ik wel zag was dat er een coureur op de berm zat van de baan, Ik heb gezien dat de EHBO-ers naar de coureur liepen en deze hierna ondersteunend naar de behandelruimte lieten lopen.

Dilemma

De EHBO-ers hebben de coureur naar de behandelruimte begeleid. Ze bleven ongeveer 20 minuten r in de behandelruimte, toen ik gevraagd ben om in het midden van het terrein deel te nemen om zodoende de race (die bijna klaar) was door te kunnen laten gaan. Tijdens deze 20 minuten heb ik mijzelf natuurlijk afgevraagd al dan niet te gaan kijken, ware het niet dat het dilemma was dat dit juist de induk zou kunnen geven dat ik hen ' weer ' niet vertrouwde.

Overwegingen

De reden omn toch niet heen te gaan waren gebaseerd op de volgende overwegingen: 1/ Als er echt iets ernstigs zou zijn, waarbij mijn (aamnvullende) hulp wenselijk zou zijn, dan zou ik volgende afspraak geroepen worden 2/ Volgens principes van de spoedeisende hulpverlening wordt de verwachte ernst minder wanneer een patient kan lopen 3/ de afspraak was dat ik erbij geroepen zou worden en hiervoor waren er voldoende mogelijikheden 4/ op verzoek van het EHBO team heeft de wedstrijd leiding mij gevraagd om in het midden van het terrein plaats te nemen.
Toen bleek dat er een ambulance bij was geroepen, terwijl ik in het midden stond en de races gaande waren. Hoewel ik het vreemd vond dat er wel een ambulance erbij was geroepen, maar ik niet, kon ik nog niet direct de link leggen dat het met de mogellijke ernst van de coureur te maken zou hebben. Mogelijk had het alleen te maken met een vervoersmoeilijkheid.

45 minuten

Alleen toen de ambulance 45 minuten ter plaatse bleef, begreep ik dat er iets helemaal niet klopte

Forse brandwond

Toen de race uiteindelijk af was gelopen hoorde ik van iemand uit het publiek wat er werkelijk gebeurd was. De coureur bleek met zijn been in het wiel van een mede coureur terecht te zijn gekomen, wat gezien, gezien de hoge snelheid, tot een diepe forse brandwond had geleid.

Bagatellisering

Zonder dat de mannelijke EHBO wist dat ik daadwerkelijk wat er gebeurd was, wou ik hem alsnog een kans geven. Ik heb hem dan ook gevraagd wat er aan de hand was met de coureur en de reden wel een ambulance erbij te vragen en niet mij in de tussentijd dat de ambulance onderweg was. Zijn reactie hierop was zeer onprofessioneel. Hij gaf aan dat het ' maar een lichte wond was '.

Verloop

Na deze race heb ik direct een uitgebreide mail gestuurd naar de coordinator van dienst. Waar jammer genoeg verder geen enkele respons op gekomen is. Niet van hem en ook niet van de KNMV. Aangezien ik toen al woonde en werkte in Belgie, heb ik het er maar bij gelaten. Tot ik ineens gebeld werd.

Aanklacht Medisch Tuchtcollege

Ik moest mij melden bij het medisch tuchtcollege omdat de moeder van de coureur mij aan had geklaagd

Foute beslissing

Toen heb ik een grote fout gemaakt. Ik heb besloten geen ondersteuning van een advocaat aan te vragen. Enerzijds na goed overleg met een arts die eerder jaren lid was van het tuchtcollege en anderzijds op het feit dat mijn inziens het verhaal heel duidelijk was dat ik niets fout had gedaan, waarbij het feit dat de EHBO-er via een email zelfs aan had gegeven dat inderdaad de afspraak was dat ik erbij geroepen zou worden en hen dit niet hebben gedaan.

Aanklacht Medisch Tuchtcollege

Ik moest mij melden bij het medisch tuchtcollege omdat de moeder van de coureur mij aan had geklaagd

Foute beslissing

Toen heb ik een grote fout gemaakt. Ik heb besloten geen ondersteuning van een advocaat aan te vragen. Enerzijds na goed overleg met een arts die eerder jaren lid was van het tuchtcollege en anderzijds op het feit dat mijn inziens het verhaal heel duidelijk was dat ik niets fout had gedaan, waarbij het feit dat de EHBO-er via een email zelfs aan had gegeven dat inderdaad de afspraak was dat ik erbij geroepen zou worden en hen dit niet hebben gedaan.

BERISPING

Toen kwam de klap

Weken na de rechtzaak kwam de klap. IK werd bestraft met een BERISPING. Een zeer zware bestraffing voor hetgeen in mijn ogen gebeurd was. Wat zeker gezegd kan worden gezien de vergelijking met andere opgelopen berispingen

Grote gevolgen

Deze berisping heeft tot zeer grote gevolgen geleid. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, dat ik niet in hoger beroep ben gegaan. Ik woonde en werkte toen in Belgie en was zo ongelofelijk teleurgesteld en lam geslagen, dat ik me erbij neer heb gelegd. Nooit beseft tot welke gevolgen het zou leiden.

Persona Non Grata

De gevolgen voor mij en mijn gezin zijn enorm. Ondanks het schreeuwend tekort kom je nauwelijks aan het werk. Ondanks mijn ruime ervaring op de (Nederlandse en Belgische) Spoedeisende hulp en Intensive Care, diverse scholingen zoals (Advanced Life Support) en positieve referenties (van o.a. een ambulance en spoedeisende hulp verpleegkundige ) blijft de berisping de grote muur waar je continue op afgewezen wordt
Zelfs bij de ambulancedienst waar ik stage heb gelopen, gewerkt heb als ambulancechauffeur, als MICU chauffeur en als zorgambulanceverpleegkundige. Die dus de berisping boven de 1,5 jaar persoonlijke ervaring met mij als persoon stellen.

Droom kapot

Mijn droom om ambulanceverpleegkundige of spoedeisende hulp verpleegkundige te worden lijkt hiermee onhaalbaar te zijn, daarbij heeft het enorme psychische klappen gegeven en heeft het grove financiele gevolgen gegeven
Terwijl ik geen enkele toegevoegde meerwaarde had als verpleegkundige. Gezien ik geen protocollen en of een arts als achterwacht had (ironisch genoeg hetgeen ik steeds om gevraagd had). Het enige wat ik als verpleegkundige meer had kunnen doen is aanvullende pijnstilling geven. Alleen dat kon alleen met een protocol en of opdracht van een arts
Of ik had moeten handelen als een collega verpleegkundige, die bij dezelfde organisatie drie weken ervoor, zonder opdracht van een arts en met een ambulance binnen 15 minuten ter plaats, op eigen initiatief Fentanyl heeft toegediend. Dat vond deze wel kunnen, dat had hij/zij zo vaak gedaan op de SEH waar hij/zij werkte

Geen twijfel

Gelukkig twijfel ik door dit alles niet aan mijn eigen kunnen en mijn eigen standaard van zorg. Mede gesteund door positieve ervaringen van collega's en vooral patienten, maar ook door bijzondere casussen waarbij ik gelukkig wel de juiste keuzes heb kunnen maken. Maar hiierover volgende de komende week meer Blog verhalen

Leave a Reply

Leave a Reply

  Subscribe  
Notify of