Dan is het even schrikken

Een van de meest belangrijke aspecten van het werken in de acute zorgen is het snel kunnen schakelen in dringende gebeurtenissen

In 2016 ben ik begonnen met het werken op de spoedeisende hulp in België. Hoewel ik aardig wat ervaring op had gedaan, vond ik het starten toch erg spannend.

Niet alleen zou ik beginnen op de spoedeisende hulp van een, voor mij onbekend, universitair ziekenhuis (welke 250 patiënten per dag ontving) in een ander land, maar tegelijkertijd zou ik ook beginnen op de pediatrie (kinder) afdeling van deze spoedeisende hulp. Dit was een vleugel met ongeveer 7 kamers, waarvan een trauma/reanimatie kamer.

Nu heb ik in Nederland wel ervaring opgedaan met acute kinderen, maar niet in de hoedanigheid van het werken op een universitair ziekenhuis waar ongeveer 15000 kinderen per jaar worden gezien, met de te verwachtte acute complexiteit van een trauma centrum.

Mijn eigen zoon

Zoals ik al eerder beschreef heb ik in mijn werk verschillende acute situaties mee gemaakt met kinderen van baby’s tot jonge kinderen en hoewel ik het altijd erg indrukwekkend vond, heb ik altijd een bepaalde knop om kunnen zetten, om zodoende toch te kunnen handelen.

Zelfs heb ik in mijn persoonlijke leven een aantal heftige incidenten mee gemaakt met mijn eigen zoon van (toen) 3 jaar, die meerdere malen een langdurige epileptische aanval heeft gehad langer dan 45 minuten (status epilepticus).

Ook hier kon ik de ‘knop’ omzetten en kon ik ’emotieloos’ handelen, tot de zorg over werd genomen in het ziekenhuis, hierna klapte ik zelf in elkaar.

Deze ervaringen heb ik beschreven in deze blogs:

Persoonlijke blog: Nog nooit ben ik zo snel de trap op gevlogen

Persoonlijke blog: een vaders intuitie

Persoonlijke blog: Van vader naar professional en weer terug

Persoonlijk verhaal: mijn kleinste patiënt

Op de proef gesteld

Hoewel ik pas een week aan het werk was in dit nieuwe ziekenhuis, deze nieuwe werkplek en op de voor mij onbekende pediatrie afdeling, werd ik toch behoorlijk op de proef gesteld.

Ik heb mij namelijk altijd afgevraagd, na de epileptische aanvallen die ik met onze zoon had mee gemaakt, hoe ik om zou gaan met epileptische aanvallen van andere kinderen op mijn werk.

Enerzijds kon ik terug kijken op het kunnen handelen in een acute situatie met mijn eigen jonge zoon, en dat was een goed iets te beseffen van jezelf. Maar tegelijkertijd vroeg ik me direct af hoe het zou zijn als je in vergelijkende omstandigheden terecht zou komen tijdens het werken binnen de acute zorg.

Het zou goed kunnen zijn dat door het worden geconfronteerd met het beeld van een jong kind in een epileptische aanval, welke je zo doet denken aan je eigen (zeer heftige en emotionele) ervaringen, dat je hierdoor juist dichtslaat.

 

Ineens hoorde ik geschreeuw op de gang

Vlak nadat ik ingewerkt was op de pediatrie afdeling, stond ik op een gegeven moment alleen op de afdeling. Op dat moment was het rustig op de afdeling en lagen er geen acute jonge patiëntjes. Ik probeerde nog meer wegwijs te worden op de afdeling, ik liep alles nogmaals langs om in acute situaties in ieder geval te weten waar alles ligt.

Om deze reden liep ik in het begin regelmatig op de acute trauma/reanimatie kamer rond, om voldoende vertrouwd te raken met de inrichting en werking van alle aanwezige apparatuur. 

Tot ik ineens een hoop geschreeuw en gegil hoorde op de gang. Het was een schreeuw die door merg en been gaat, een gil vol doodsangst en onmacht tegelijk.

Het moment dat ik me om draaide zag ik een vader met zijn jonge dochter (van een jaar of drie) op zijn arm, waarbij mij direct de angst en wanhoop in zijn gezicht opviel.

Tegelijkertijd zag ik dat zijn dochtertje niet bewoog, waardoor ik behoorlijk schrok en me ineens erg alleen voelde, hoewel ik een collega naast de ouders mee zag lopen, zag ik gelijk dat deze niet veel hulp zou kunnen gaan bieden, omdat deze collega (van de spoed) behoorlijk overstuur was.

Direct heb ik de ouders en het kind naar de trauma kamer begeleid en ondertussen heb ik direct het alarmsein ingedrukt. Ik heb de dochter over genomen en op de brancard gelegd en gelukkig merkte ik direct dat ze wel ademde, maar niet te wekken was. Toen ik bij haar luier keek, zag ik dat ze haar plas had laten lopen, waardoor mijn vermoeden naar een mogelijke epileptische aanval uit ging.

Ik heb haar direct aangesloten aan de bewakingsmonitor en direct hierna kwamen er diverse collega’s en artsen aangevlogen, waardoor ik direct een paar stappen terug heb gezet. Daar stond ik dan, te kijken naar een klein meisje die nog licht lag te schokken, precies hetzelfde zoals ik mijn eigen zoon zag schokken, waarbij het saillante en absurde detail ook nog was dat dit kwetsbare meisje dezelfde leeftijd had als mijn eigen zoon toen hij diverse epileptische aanvallen had.

Direct voelde ik de onmacht van de ouders, die ik zo goed kende, dus ik heb op het moment dat ik niets kon bijdragen aan de behandeling van het kleine meisje (ze kreeg infusen en medicijnen toegediend); mijn aandacht vooral naar de ouders verschoven.

Ik zag aan de vader dezelfde houding die ik toen ook had, afgesloten van alles en iedereen, de boosheid van zijn onmacht, zijn angst en verdriet welke zich vertaalde in een agressieve blik en houding. Op dat moment respecteerde ik zijn wens tot het in zijn eigen wereld te zitten, hoewel ik wel heb geprobeerd om aan te geven dat hij eventueel bij mij terecht kon.

De moeder ging stuk van verdriet, en deze leek toch meer open te staan voor hulp en zo ver ik kon heb ik haar gesteund, enerzijds kon ik vanuit mijn eigen ervaringen goed begrijpen wat zij wel niet mee moest maken en andersom kon ik de vragen die ze mogelijk had goed beantwoorden van mijn eigen kennis.

Dezelfde vragen die toen ook door mijn hoofd spookte: gaat mijn kind dood?

Ik weet niet hoe het af is gelopen, enerzijds vindt ik dat het nadeel van het werken op de spoedeisende hulp, anderzijds is het misschien in sommige gevallen wel beter

Terug kijkend ben ik dankbaar

Dankbaar voor alle ervaringen die ik als mens heb opgedaan, vooral de zeer moeilijke en zware ervaringen, welke ik kan gebruiken om een nog betere verpleegkundige te kunnen worden

Leave a Reply

Leave a Reply

  Subscribe  
Notify of